‘FABULA cum occuparis, omnino non est fabula sed rerum quasi indigesta moles; tantum posthac uel similis fabulae uidetur res esse, tum cum audienti seu tibi narras siue aliis.’ multa bene scribit haec femina et (ut audiuistis) de scribendo quoque bene scribit quippe artis eius scientissima. cuius libros si legis mox intelleges et feminam scribere, non uirum, et Canadensem eam esse. ista tamen si ne uerbum quidem sed uitam modo legisses cognoscere poteras; sin a libris duxisses, melius aestimares utrum magis ualeat. sunt enim quae sexum eius urgeant; praestare mihi uidetur quod puella sex mensis quotannis ab urbe et ludo procul inter siluas lacusque patriae aestiuabat.

uox est huius tamquam e deserto clamantis, omnium patrona quibus est aut nulla aut summissa uox, modo feminarum et liberorum, modo uirorum si forte spernuntur, uel animalium – quorum ‘erat Carolus quidam, sed cantherius is quidem, et quamuis bonus auditor idemque solacium magnum, consilio egenti mihi paulum modo profuit’ – uel etiam rerum inanimarum, lapidum uirgultorum caeli aquae et si quid sub aqua latet; quae omnia pari studio curaque commota spectat, narrat, more tesserarum aeque ponit in opus. ut autem ea quae quis sermone plebeio mittat aure notat acutissima, ita apertissima mente intellegit quae quem nescio an puderet se fateri in animo habere. quae optime reddit cum facit carmina.

si quod praedicaret haberet, praeconem ait se conducturam; potius inuentione et narratione adeo praecellit ut digna sit quae in numero Homeridarum habeatur.