The English tongue once sounded sweetly

From the man's or woman's tongue

Now it strikes our ears with horror

Like the snarling of a hound.

Since those animals with tails

Drank their fill of royal blood

All their deeds fill us with fear,

Their words themselves are turned to soot.

Now the moment justifies

The trouble which I took before;

The child which I begot long since

Is timely now as when ‘twas born.

Read English, Madam, without fear

The English bitterness has gone,

Being but dreams dreamed o’er again

The ancient body with new skin.

Do not recoil from these my trifles.

As if they had half-cheated you,

You won't regret the reading of them,

The matter's worthy your fair eyes.

The matter, marrow, pith and kernel,

All of these are rich within,

The bark and rind, I freely own them,

They are mine only outwardly.

But if you look through my poor shells

Marrow and pith you’ll simply find,

As men can see the flesh and bones

Which lie below the covering skin.

Be patient with my outer shells

En deckt haer’ feilen met uw’ gunst,

Men heeft meer goe spijs sien vermorssen

Door kocks en koocksters sonder kunst.

Oock mooght ghij 't mij alleen niet wijten

Die selver niet onschuldigh zijt,

Al soud't u twee mael over spijten,

U komt een deel in dit verwijt.

Ghij meent uw leden te vereeren

Met woll’ en zijd’ en Linnen-web,

Maer lett eens op die schors van kleeren,

En wat ick in mijn’ sinnen heb.

Wie gaeter voor, God of de menschen,

Die ‘tschepsel bouwde naer syn’ sin,

Of die het leggen en verwenschen

Met hier wat meer en daer wat min?

God, sult ghy seggen, en met reden.

Maer ister niet half met gegeckt?

En werden niet volmaeckte leden

Met onvolmaecktheden gedeckt?

En meent ghij dat ick u sou achten

Gelijckm’ u acht en achten moet,

Sagh ick niet dieper met gedachten

Dan ijemant met twee ooghen doet?

En meent ghij dat wij 't daer by laeten

En stuijten op uw’ schoone huyt,

En datw’ ons onder die gewaeten

Vernoeghen met de naeckte Bruijt?